Siddeburen O17-2 – vv Winsum o17-2   2 – 13 (0 – 5)

Er was eens in een dorpje, vlak aan de waddenkust in Noord-Oost Groningen, een keeper. Hij wilde eigenlijk voetballen, maar werd gevraagd te keepen omdat er een talent in hem school die hij zelf nog niet kende. Het ging goed. Er moest getest worden. Het ging zelfs beter. Hij groeide boven zichzelf uit en wist met katachtige reflexen het tegendoelsaldo laag te houden. Tot een dag in oktober in Appingedam. De keeper deed wat hij moest doen, tijdens de warming-up, tot hij languit de hoek in moest. Zijn pink bleef haken, en de keeper bleef zitten. Hij moest zelfs op de bank. Gelukkig hadden we snel een vervanger en konden we verder. Weken later bleek het probleem even groot en moest een tweede stand-in tussen de palen. Deze had er zoveel schik in dat hij nog een tweede keer wilde. Dat gebeurde bij een ander team. En of het zo moest zijn, haakte ook zijn pink tijdens de warming-up in de grond en bleef hij zitten. Een idee was ontstaan: DE VLOEK VAN DE KEEPER EN ZIJN PINK. Weken gingen voorbij en het leek allemaal op orde, tot….

Vrijdagmiddag in de whatsapp: ‘Addy, keepen wordt ‘m nog steeds niet morgen. Stephan Smit (een mofo uit O17-1, red.) tilde een stoel op mijn tafel en mijn pink kwam eronder.’

(@#$%^&)

Zaterdagochtend vroeg om 07:30 stond het team kant en klaar op de Schouwerzijlsterweg, Klaar om wedstrijd nummer zeven aan te gaan tegen Siddeburen O17-2. Allemaal waren ze er, en dat terwijl er één geblesseerd was. Leon ging, ondanks de krukken, mee naar Siddeburen. Een flink ritje zo bleek. Pas om 08:15 waren we op locatie. Een rokerig welkom, aanmelden, omkleden, bespreken en warmlopen op het veld. 


jo172 51116 1 jo172 51116 2

Tijdens het afwerken werd duidelijk dat de 2e keeper, Thom, ook over boven natuurlijke keepers reflexen beschikte. De naam Thom Neuer leek geboren. Toch leek ook op hem een vloek te berusten, alleen niet de pink…de pols was het slachtoffer. Het ging goed, hij durfde het aan. Om 09:00 kwam de scheidrechter het veld op en na de gebruikelijke uitleg werd er om 09:05 afgefloten. Siddeburen mocht de single aftrap doen en er werd gevoetbald. Winsum was nog niet wakker. Een chaotische 10 minuten verstreken en geen van beide teams kwam verder dan 15 meter vanaf de middenlijn. In de negende minuut kwam er langzaam wat beweging in het spel van Winsum en ging het tempo omhoog. Silvijn brak op aangeven van Timo de score open. In de 20 minuten die volgden werd het publiek getrakteerd op sambavoetbal en liep de score op naar een riante 0 – 4. In de 33e minuut was het Lex die na een mooie actie de ruststand weg wist te schrijven: 0 – 5. Normaal gesproken eindigt een wedstrijd voor de O17 na 40 minuten, deze scheidsrechter dacht hier anders over en vond het pas na 45 minuten fulltime. Rust. Ranja met peer werd geserveerd, best een grappig idee. De tweede helft begon flitsend. In drie minuten tijd werd Siddeburen volledig aan gort gespeeld, geen enkele speler van de gastheren kwam eraan te pas. Na 3 minuten wist Timo, op aangeven van Rohan, de 0 – 6 in het net te werken. Het leek een walkover te worden, maar Siddeburen deed wat terug. Een werkelijk fenomenale actie over recht werd beloond. En na een goede combinatie wist de sterspeler van Siddeburen de 1 – 6 in de korte hoek te schieten. Niet dat het team nu helemaal van slag was, maar het duurde toch een kleine 16 minuten voordat het vertrouwde spel weer te zien was. Nu was het Lex die de serie wist te openen en binnen 5 minuten stond het 1 – 9. Als een geoliede machine tikte, combineerde, draaide het team en even ging het mis toen een te ver teruggespeelde bal slim werd opgepikt door een alerte speler van Siddeburen. Via onze keeper werd het 2 – 9. De samba zat erin en het tempo bleef moordend hoog. De gastheren waren op. In de 66e minuut ontstond nog iets mooi wat de teamspirit aantoonde en compleet maakte. Een van onze spelers werd hardhandig gevloerd in het 16 meter gebied en de scheidsrechter wees resoluut naar de stip. Binnen het team staan, of ik moet zeggen stonden, twee spelers nog ‘droog.’ Hilke mocht de penal nemen en wist hem, onder de hoge druk, koelbloedig hard in te schieten. Nu Patrick nog. Winsum maakte gebruik van het feit dat de scheidsrechter ook nu 45 minuten wilde spelen. Hartstochtelijk werd er gecombineerd en binnen vijf minuten werd de eindstand van 2 – 13 bereikt. Tot dusverre was het niet gelukt meer dan tien te scoren, ook dat juk zijn we kwijt. Het team is los en ze leven nog lang en gelukkig. Mocht u ook eens willen genieten, schroom dan niet. Aanstaande zaterdag staat de eerste echte klapper op het programma, Noordwolde komt op bezoek en vanaf 10:30 kunt u het sterrenteam aanmoedigen aan de Schouwerzijlsterweg. Tot dan… 

Er was eens in een dorpje, vlak aan de waddenkust in Noord-Oost Groningen, een keeper. Hij wilde eigenlijk voetballen, maar werd gevraagd te keepen omdat er een talent in hem school die hij zelf nog niet kende. Het ging goed. Er moest getest worden. Het ging zelfs beter. Hij groeide boven zichzelf uit en wist met katachtige reflexen het tegendoelsaldo laag te houden. Tot een dag in oktober in Appingedam. De keeper deed wat hij moest doen, tijdens de warming-up, tot hij languit de hoek in moest. Zijn pink bleef haken, en de keeper bleef zitten. Hij moest zelfs op de bank. Gelukkig hadden we snel een vervanger en konden we verder. Weken later bleek het probleem even groot en moest een tweede stand-in tussen de palen. Deze had er zoveel schik in dat hij nog een tweede keer wilde. Dat gebeurde bij een ander team. En of het zo moest zijn, haakte ook zijn pink tijdens de warming-up in de grond en bleef hij zitten. Een idee was ontstaan: DE VLOEK VAN DE KEEPER EN ZIJN PINK. Weken gingen voorbij en het leek allemaal op orde, tot….

Vrijdagmiddag in de whatsapp: ‘Addy, keepen wordt ‘m nog steeds niet morgen. Stephan Smit (een mofo uit O17-1, red.) tilde een stoel op mijn tafel en mijn pink kwam eronder.’

(@#$%^&)

Zaterdagochtend vroeg om 07:30 stond het team kant en klaar op de Schouwerzijlsterweg, Klaar om wedstrijd nummer zeven aan te gaan tegen Siddeburen O17-2. Allemaal waren ze er, en dat terwijl er één geblesseerd was. Leon ging, ondanks de krukken, mee naar Siddeburen. Een flink ritje zo bleek. Pas om 08:15 waren we op locatie. Een rokerig welkom, aanmelden, omkleden, bespreken en warmlopen op het veld.