We schrijven 28 september 1996. Het is buiten 13,3 graden in de Bilt, Wannabe van de Spice Girls staat op 1 in de Top 40 en de huidige selectie van Winsum 4 maakt zich op voor weer een herfstachtige septemberdag. De ene helft van de selectie zat in 1996 nog op de basisschool te puffen op een rekentoets, de oudere garde maakte zich ongetwijfeld op om komend weekend de kroegen in de regio wederom onveilig te gaan maken. Cavello en Australian gingen aan, housemuziek werd afgewisseld met de zoetsappige klanken van de Macarena en ondertussen werd bij verschillende clubs en verschillende teams de voetbalbasis gelegd. Inspelen, kaatsen, onderkomen. Iets wat we heden ten dage het tika-taka voetbal van Winsum 4 noemen. En terwijl de mannen van Winsum 4 hun weg richting de volwassenheid langzaam maar zeker hadden ingezet, werd in het Groningse Haren een kindje geboren. Een kindje dat 23 jaar later onderdeel zou zijn van een hecht clubje vrienden. Een clubje vrienden dat bekend staat om zijn effectiviteit, zijn speelsheid, zijn onverschrokkenheid. Een clubje vrienden uitgroeiend tot een potentiele reuzendoder. Een clubje vrienden dat we vandaag de dag kennen als Be Quick 3. Een team waarvan de oudste speler jonger blijkt dat onze jongste speler. Met vleugelflitsers waarvan Terpie en Dre de vaders hadden kunnen zijn, ware het niet dat …

Enfin, we zijn inmiddels 23 jaar verder. De eerste kraker van het seizoen staat op het programma, immers beide ploegen wisten hun eerste wedstrijd overtuigend te winnen met respectievelijk 4-0 en 6-0 . De hindes tegen de bokken, jong tegen oud, Generatie X tegen de Millennials (of toch de patatgeneratie?). De jonge goden van Be Quick haastten zich spoedig naar het veld voor een stevige warming-up. Tegelijkertijd moesten er in de kleedkamer van Winsum nog wat randzaken geregeld worden.

Tim had de twijfelachtige eer met de gekleurde sokken te spelen, die overigens perfect matchten met het tenue van Be Quick. De loftrompet werd deze week niet door haar winnaar gedragen, want na de prachtige wedstrijd uit bij VVK van keeper Berend Z., werd het doel vandaag verdedigd door de panter van de Schouwerzijl, Gerrit K. Hij beloofde de (door leider Kezza nieuw gemaakte) roze aanvoerdersband met verve te dragen…Opstellingen bekend, koffie in de mik, 5 wissels maar liefst (en zelfs een paar vrijwillige thuisblijvers achter de hand); een korte warming up en Winsum 4 was er klaar voor.

Een wedstrijd met wisselvallig weer en een nog wisselvalliger All Stars. De wil was er wel, maar de nauwkeurigheid ontbrak. En daar waar de boys in green nog zoekende waren naar de juiste afstemming en vorm, profiteerde een van de jonge Be Quick-honden van een gebrek aan alertheid.  (Onterechte-?) vrije trap. Bal op de lat. Rebound.. en geen kans voor loftrompet Knoops; 0-1.

Maar wie denkt dat de mannen van Winsum zich bij een dergelijke tegenslag als makke lammetjes naar het slachthuis laten leiden, heeft het mis. 8 minuten later was daar het moment. Het moment waar nog lang over zou worden nagepraat. Is het historie of is er gelogen. We zullen het nooit weten, maar na een corner met een kopbal richting de sterren van de droeftoeter, belande de bal terug bij de eerste paal. En daar stond, tussen 2-3 spelers van Be Quick, onze rots in de branding. Hij raakte in elk geval 2 spelers, mogelijk tevens de bal, maar tot groot genoegen van de statistici lijkt het erop dat wonderspits T de Jong toch ook dit seizoen zijn goaltje weer meepikt. Hij kon wel stoppen met voetballen vanaf nu. En dat deed hij ook. Net als de rest. En zo droop de wedstrijd samen met de regen richting de rust. Oh ja, 35e minuut 1-2 Be Quick, wederom door meer frisheid en alertheid.

Krachtige woorden vallen er al lang niet meer in de rust. De 15 minuten zijn meer dan nodig om bij te komen, ons te herpakken, thee te drinken en ons op te laden voor een belangrijke 2e helft.

En het werd een helft. De druk van Winsum nam toe, echter een oude voetbalwet leert… 1-3 Be Quick na goed wegdraaien van de aanvaller. Bijna op de knieën zaten ze…bijna. En daar waar Nanninga vandaag de dozen nog om de schoenen had gelaten en er niet geheel onterecht met de droeftoetersokken vandoor ging, herpakte de rest zich Tillie speelde als een beest, het middenveld begon te draaien, Brinky liep de longen uit zijn lijf.. en we werden beloond. Na een uitstekende aanval door het midden; een hakje van Brinky…een soepele voetbeweging met dito loopactie van Jilles…en de 2-3 stond op het bord. Iedereen haalde de neus nog eens goed op (wellicht ook om de geur van buitenspel snel te inhaleren…), maar we hadden nog ruim 10 minuten. En net op het moment dat je het niet meer ziet zitten. Het moment waarop je denkt dat het niet anders meer is. Het moment dat je denkt dat de meest besproken goal al is gevallen. Juist op die momenten, als alles even tegenzit…dan staan de grootheden op. Want was Tillema al dichtbij de 3-3 met een kopbal die van de lijn werd gehaald, uit een volgende corner gebeurde het ongelofelijke. Een afgeslagen hoge bal werd op waarde geschat met  een weergaloze uithaal van Ronald Werkman. Volley, 20-25 meter, onderkant lat over de keeper heen. Wereldgoal! En toen op de grond liggen van blijdschap… en toen een laatste fluitsignaal… De eerste kraker van het seizoen was overleefd…de eerste krachtmeting doorstaan. En de pijp helemaal leeg.

Nannie werd verkozen tot droeftoeter en kondigde prompt een verjaardagsfeest aan (goedkoop…), de strijd tussen de loftrompetband ging tussen killer Rooney, potentiele leugenaar Thijs en stabiele sloper en held Tillema. En laatstgenoemde won. De zaterdag zat erop. Op naar een nieuwe uitdaging. Op naar een paar dagen uitrusten en bijkomen. Op naar Lycurgus uit. En of de sokken van de droeftoeter deze gewassen worden, dat zal de tijd leren…